Sonra Sattılar Bizi !

Sıkılıyorum evden.

Birgün arkadaşlarla Sultanahmet Meydanı’nda geziyorduk…

Bir bankın üzerine oturmuş orta yaşlı bir abla, bizden sigara istedi…

Çıkarıp kendisine bir sigara verdik.

Sigara verirken yanımdaki arkadaş kadına seslendi:

- Abla bu soğukta niye oturuyorsun? Gitsene evine.

Kadın arkadaşa hemen cevap verdi:

- Evde ne yapayım? Zaten ben otuz yıl evlerde kapalı kaldım.

Sıkılıyorum evlerden.

Ben otuz yıl genelevde çalıştım

Bunun üzerine Abla’ya sordum:

- Abla ne iş yapıyorsun sen?

Kadın sigarasını yüzüme doğru üfürerek anlatmaya başladı:

- Beni küçükken kaçırdılar. Beş yaşındaydım. Bahçede arkadaşlarımla oynuyordum. Bir araba durdu yanımızda, beni tutup

arabanın içine attılar. Kaçırdılar.

- Nasıl yani? Kim kaçırdı Abla?

- Hayal gibi, annemi babamı kardeşleri mi hatırlıyorum. Hiç

aklımdan çıkaramıyorum. Bana yaşlı bir kadın baktı yıllarca. Benim

gibi insanlarla beraber baktılar. Sonra genelevlere sattılar bizi.

- Sattılar mı?

- Evet! Ben otuz yıl genelevde çalıştım, sonra emekli oldum…

Ufak bir ev aldım. Şimdi tek başına yaşıyorum ve günahlarımdan

arınmak için buralarda dualar ediyorum. İnşallah Allah beni affeyler.

- İnşallah Abla!

- Bilerek bu işleri yapmadım. Küçüktük, ailemiz olarak bildiğimiz insanlar benim gibi küçük çocukları kaçırıp büyütüp satıyorlardı.

- Nasıl yani Abla? Bu insanlar, kaçırdıkları genç kızları satıyorlar mı?

- Zaten kendileri de genelev işletiyorlardı.

- Kaçmak istemediniz mi hiç?

- Çok kaçmak istedim ama nereye kaçacaktım? Beni kaçırdıkları yer gözümün önünde ama nerenin köyüdür, nerenin bir yerleşim yeridir, bilemiyorum ki.

- Ailenizle irtibat kuramadınız mı?

- Ailem belki de beni yıllardır arıyordur. Annem-babam, kardeşlerim olmasına rağmen kimseyle bir irtibatım yok.

- Bu devirde inanması çok zor!

- Keşke annemi, babamı bulabilsem. Keşke bende bir resimleri olsa. Kardeşlerimi bir görebilsem. Keşke benim ne hallere düştüğümü bilseler?